Selecteer een pagina

Rouw is doodgewoon

Wat een binnenkomer deze kop. Wat roept het bij je op? Herkenning? Mee eens? Of ben je na het lezen van deze kop al afgehaakt en heb je deze blog al weggeklikt? Ik hoop dat je nog steeds aan het lezen bent, want ik wil je graag prikkelen om over deze stelling na te denken. 

Wat mij opvalt is dat, wanneer het over ziekte, verlies of dood gaat, er vaak een ijzige stilte valt..  Reacties als “Ja, moeilijk inderdaad. Gelukkig hebben we daar zelf niet mee te maken” zijn mij niet vreemd. Een nog mooier voorbeeld als ik vertel dat ik een eigen praktijk ben gestart. De enthousiaste reactie “Ohja? Gaaf! Wat doe je?”, verandert vrij snel in een grafstemming als ik vervolgens aangeef dat ik een praktijk voor verlies- en rouwbegeleiding ben gestart voor gezinnen met kinderen en jongvolwassenen die te maken krijgen met een naderend overlijden van iemand binnen het gezin. Stilte. Grote ogen. Vaak gevolgd door een reactie als “Jeetje wat een zwaar werk”.

Wat is dat toch met het onderwerp dood? Natuurlijk snap ik dat je er niet blij van wordt als je er aan denkt, maar hoe komt het dat het in veel gevallen zo’n moeilijk onderwerp is om het over te hebben met elkaar? Waar komt die stilte vandaan? Is het omdat Zeeland vergrijst, meer oudere mensen telt dan dat er jonge mensen bijkomen en er dus ook meer mensen geconfronteerd (gaan) worden met de dood in hun nabije omgeving? Hoort het onderwerp doodgaan vooral bij oude mensen en niet bij jonge gezinnen? Of komt het onderwerp dood simpelweg té dichtbij; het besef dat het zo ongeveer het enige is wat je niet zelf in de hand hebt, maar wel de enige zekerheid is in het leven: doodgaan. Je ontkomt er niet aan (tenminste, voor zover ik de laatste ontwikkelingen heb gevolgd is nog niemand de dans ontsprongen). Vinden we het daarom lastig om het erover te hebben? Omdat we zo geraakt worden in onze eigen kwetsbaarheid? Vallen gesprekken daarom vaak stil?

Stilte is wat ik graag doorbreken wil. Stilte zorgt voor eenzaamheid. Stilte zorgt ervoor dat de ouders en kinderen die er jammer genoeg wél mee geconfronteerd worden, niet gehoord worden. Rouw is doodgewoon. Laten we het daar over hebben met elkaar.

Lieve groet,

Derde Boom Links | Praktijk voor verlies- en rouwbegeleiding